Sclerotinia sclerotiorum
Sclerotiënrot
Voorkomen
De schimmels treden versterkt op op percelen die al langer voor tuinbouw gebruikt worden. In kassen lopen voornamelijk herfst- en wintergewassen risico. Zij hebben een zeer groot scala aan waardplanten.
Van de groentesoorten worden onder andere bonen, cichorei, komkommer, wortel, rode biet, paprika, peterselie, sla, selderij, tomaat en ui aangetast.
Bij bonen, komkommer, wortel, tomaat: Sclerotinia sclerotiorum (stengelrot, verwelking);
Bij sla: Sclerotinia minor.
Ziektebeeld
Rottende plekken op de stengels, soms ook op andere plantendelen. Daarna verwelkingsverschijnselen of rot op de knollen en wortels, met name in de opslag. Bij sla verwelken de bladeren van buiten naar binnen. Op de rotte plekken ontstaat een sneeuwwit, donzig schimmelnetwerk. Later zijn in en op zodanig aangetaste plantendelen tot boongrote, zwarte puisten te vinden.
Ziekteverwekker
De schimmels kunnen in de bodem gedurende lange tijd ook saprofytisch, d.w.z. op afgestorven plantenmateriaal, leven. De slechts speldenknopgrote, zwarte puisten zijn de zeer resistente overlevingsorganen van deze schimmel (sclerotia), die onder de juiste omstandigheden bekervormige vruchtlichamen vormen, waarin sporen ontstaan. Wanneer de sclerotia eenmaal in de bodem terechtkomen, is deze de komende jaren besmet.
Sclerotinia sclerotiorum, S. minor
Sla, andijvie
Ziektebeeld
Na aantasting door Sclerotinia sclerotiorum verwelken de bladeren beginnend bij de buitenste bladeren. Wanneer de hele krop verwelkt en ineengevallen is, vindt rotting plaats. De schimmel vormt een wit schimmelnetwerk, waaruit zich later de zwarte sclerotia ontwikkelen. Er kunnen aanzienlijke opbrengstverliezen ontstaan.
Ziekteverwekker
Beide schimmels treden voornamelijk op op percelen die al langere tijd voor tuinbouw gebruikt worden. De sclerotia (overlevingsorganen) dienen voor de overwintering. Afhankelijk van de bodemvochtigheid kunnen zij ergens tussen een jaar bij droge omstandigheden en zeven jaar bij een natte bodem overleven.
Sclerotinia sclerotiorum
Ziektebeeld
Op de bovenzijde van de oudere bladeren zijn grotere, gele vlekken te zien, meestal door nerven begrensd, die later indrogen. Op de tegenoverliggende onderzijde vormt zich een wit sporenlaagje.
Ziekteverwekker
Het meeste gevaar voor infectie bestaat bij een zeer hoge luchtvochtigheid in de late zomer en herfst. Verspreiding vindt grotendeels plaats door conidiën. Zij overleven waarschijnlijk als rustsporen in het groene bladweefsel naast aangetaste plekken.